همین دیروز تو خانه نشسته بودیم. از صبح دلم گرفته بود. این هم که چیز تازه ای نیس. اما نمی دونم چی شده بود که دست و دلم به کار نمی رفت. غروبی به اتاق دختر کوچکم رفتم تا لباس تازه ای از کمدش بیاورم و پیراهنش را عوض کنم. یک دفعه صدای جیغ وحشتناکی را شنیدم که از طبقه پایین می آمد. با چه حالی خودم را آنجا رساندم. همینطور مات دخترها را نگاه می کردم و یاسمین کوچولویم که دست یکی شان سیاه و کبود شده و دیگر صدایش در نمی آمد. زانوهایم تا شد و در حال روی زمین افتادم. دستم بالا نمی رفت تا او را بگیرم و چشم هایم دیده اش را انکار می کرد. دختر دیگرم جسته و گریخته توضیح داد که بابا در بالایی را باز گذاشته و بچه از ده پله سقوط کرده. دخترم را روی سینه ام می فشردم و سعی می کردم با شیر دادن آرامش کنم ولی صدای او نمی آمد. باید مطمئن می شدم حالش خوب است. با دلهره شروع به کندن لباسش کردم و در حال پوشکش را کندم. ظاهرا" خدا با یک هشدار ما را عفو کرده بود و بسیار آسان قسر در رفته بودیم. با این وجود داشتم از درون تو می ریختم. 

دهانم خشک بود و چشمم به شوهرم افتاد که با رنگ و روی زردچوبه مانندش دنبال گوشی تلفن بود تا به دکتر کشیک بیمارستان زنگ بزند و بگوید که در راه هستیم. وقتی مطمئن شدم که حال دخترم زیاد هم وخیم نیست. سیلاب اشک از چشمم روان شد و توانستم بزاق در دهان بیاورم. خدا را شکر کردم و نذری زیر لبم برای ادا مدیون شدم.

شوهرم مثل فرفره دور خودش می چرخید و نمی توانست شماره دکتر را پیدا کند. کفری بود و سعی می کرد دگمه عروسک سخنگوی بچه را فشار بدهد که البته امان ندادم و از دستش گرفتم. فقط صدای خنده اون عروسک لعنتی را کم داشتیم. بیچاره فکرش کار نمی کرد که چه کند.

بعد از دقیقه خودمان را آنجا رساندیم. اتاق تصادفات پر بود از سانحه دیده های روز شنبه تعطیل. یک دختر چهار ساله سومالیایی از بالای پله ها افتاده بود و گمانم پایش زخمی و شکسته بود. بلافاصله او را داخل بردند. همه جای بیمارستان از تمیزی برق می زد. آدم خودش را در کفپوش و در و دیوارش می دید و حظ می کرد. از کنار در ورودی خواستم مشتی آب به صورت دخترم بزنم. لیوان یک بار مصرف تمام شده بود و یخجالش کار نمی کرد که البته بعد از ده دقیقه آن هم جور شد. کمی که نشستیم. پسرجوان ترکی با پدرش وارد شدند. پسرک او را روی صندلی نشاند و بجان دستگاه اتوماتیک سکه ای افتاد. روزنامه و آب میوه ای خرید و به رسم دانمارکی ها مشغول پذیرایی از خودش شد. پدر با حسرت او را نگاه می کرد و نمی توانست از روی صندلی چرخدارش بلند شود.

چند خانواده دانمارکی با بچه و همراه در سالن منتظر نشسته بودند. تلویزیون با صدای ملایمی روشن بود. بچه ها با لیگو و تابلو اسباب بازی چسبی مشغول بودند. دخترم کمی آرام تر شده بود و دکتر به دیدنم آمد و گفت اگر وضع اضطراری نیست بعد نوبت تو برویم. شماره ای از دستگاه کشیدیم و منتظر نشستیم. یادم افتاد دوباره دخترم را چک کنم. او را دستشویی بردم. جای مخصوص دستشویی مریض و جای عوض کردن بچه هم بود. نمی شد گله ای کرد. همه جا تمیز و مرتب بود. دستمال و دستکش استرلیزه هم آنجا گذاشته بودند و هر چیز که آدم مریض و همراهش لازم داشته باشد.

نمی گویم دکتر پیرمرد فرشته بود اما برخورد مناسبی داشت. دخترم را معاینه کرد و چشم ها. گوش ها و علایم دیگه ضربه مغزی و خونریزی داخلی. همه به خیر گذشته بود.

ای خدا قربون کرمت بروم که خودت پشت و پناه غریب ها هستی.

اما یک چیز دیگر در تمام آن مدت در آن بیمارستان مجهز که بیشتر به هتل می ماند کسی صحبت پول را نیاورد. فقط کارت زرد بیمه همگانی بچه را نشان دادیم و  شماره شناسنامه اش را.

دانمارک کشور نفت خیز نیس. هزار و یک راه درآمد ندارد غیر از تعداد معدودی صنایع سنگین کشتیرانی و راه آهن و فقط مالیات ۴۹ تا ۳۹ درصدی که از مردم گرفته می شود. لازم نیست اشک کسی برای بستری شدن در بیاید. لازم نیست غروری جریحه دار بشود و دلی بشکند تا بچه اش بستری بشود. زیر تیغ برود. تنها غصه آدم مریضی است و خوب شدنش.

ادعای مسلمان بودن هم ندارند اما در این کشور عدالت اسلامی به تمام معنا حکمفرماست حتا برای ما کله سیاه ها. همه با هم برابرند و حقوق مساوی دارند. جالب است نه. آنوقت کسی هم شعار امنیت اجتماعی و صندوق مهر و صدقه و عدالت اجتماعی آبکی الکی نمی کند.

خدایا باز هم شکرت و برای صبر ایوبی که داری و هنوز داری ما را نظاره می کنی و دوست مان داری. 

بعد از چند روز تازه القاعده طوماری صادر می کند که بمب کار گذاشته در داخل ماشینی را جلو درب سفارت پارک کرده. بماند که چطوری از دید آنها مخفی مانده. اغلب کشته ها جوان های پاکستانی ان. آدم با دیدن عکس و گریه و شیون خانواده شان دلش کباب می شود.

دیدیم که سر نخست وزیر سابق بی نظیربوتو غریب خودشان چه آوردند چه برسد به غریبه ها. راستش سکوت بهتر از گفتن هر چیزی است. سالهاست که در این سرزمین زندگی می کنم کمک مردمی دانمارک هنگام زلزله بم ایران و کمک ۴۰ میلیونی اخیرش به مردم برمه قابل تقدیرست. دانمارکی هایی هستن که در حال حاضر در بدترین شرایط در افغانستان دارن به افغانی های ستمدیده کمک می کنن تا زندگی بهتری داشته باشن.

نمی شود گفت که فرشته ان اما بهتر از هر مملکت غربی رفاه خودشان را با فقرا سهیم شده ان چطور این همه مهربانی تقدیری ندارد و آنوقت یک خبرنگار سودجویی که مزدور امریکاست چند تا کارتون چاپ می کنه برای اینکه تیتر فروشش رو بالا ببره و این همه سرو صدا ایجاد می کنه.

نمی دانم شاید من فراموش کرده ام که اسلام دین مهربانی عطوفت و بخشش نیست و عشق به دیگر انسان ها را به ما القا نمی کند یقین دارم که اگه قرار باشه پیگیر اسلام ناب محمدی باشیم لنگه اش در اینجا بیشتر از مملکت گل و گلاب خودمان پیدا می شد. نمونه اش همین قضیه درگیری استخدام روسری پوش ها در اداره جات دانمارک است.

جالبست که بدونین همین چند وقت پیش برای چندمین بار حکومت لائیک اسلام گرا سرگردان ترکیه باز هم ورود روسری پوش ها رو به دانشگاه ممنوع اعلام کرد و صدای زن های خشمگین ترک رو در اورد.

در صورتیکه سالهاس این جنگ در دانمارک هست بین حزب مردمی دانمارک که ضداسلام دو آتشه اس و حزب چپ گرا و کنسرواتیو و محافظه کار مجلس می گوین اگه ما بخواهیم به زنی بگوییم که سر کارش روسری نکند چون ما فرهنگ دیگری داریم پس دمکراسی ما چه معنی دارد اینکه هر انسانی ازادست عقیده و مرام خودش را داشته باشد لباس و مذهب و زبان و فرهنگ خودش را حفظ کند به شرط اینکه به دیگران لطمه ای نزند تا اینکه اخیرا" نماینده زن عرب با روسری بلند و آبی و دامن تا روی پاهایش به مجلس راه یافت و اگه وسط کار مجبور شد بخاطر حفظ منافع پارتی که در ان فعالیت می کرد عقب بکشد بخاطر زبان درازی و یاوه گویی خودش در باره تروریست های اسلامی نما بود و ربطی به چارقد روی سرش نداشت.

همین چندروز پیش دوباره صحبت روسری پوشیدن زن قاضی ترکی بود که روسری به دست پشت مسند قضاوت نشسته و چکش عدالت را با خشم بالا برده بود. قیل و قال روسری نپوشیدن قاضی اسلامی زن بالا گرفت کم مونده بود نماینده ها گیس و ریش هم را از بیخ بکنن. خوب دیگه یه عده از خارجی ها بیزارن گروهی چش دیدن مسلمان و اسلامی رو که به دنیا معرفی می کنن رو ندارن و از کشت و کشتار مذهبی می ترسن. گروهی هم که زن ندوست هسن و می گن ای داد همین مونده که زن روسری به سر برامون قاضی بشه وای بحال اون پرونده. بحث اونقدر بالا گرفت تا اینکه نخست وزیر دولت پارلمانی دانمارک وارد صحنه شد و با درایت همیشگی اش راه حل منطقی پیشنهاد کرد که خلاف دمکراسی هم نباشد آقا خانوم محترم از این به بعد هر کسی که در مسند قضاوت بنشیند نباید از سمبل مذهبی که عقیده ای شخصی است استفاده کند مبادا که عقایدش را تحت تأثیر قرار بدهد حالا می خواهد این عقیده صلیب باشد یا ردای کلیسایی یا روسری اسلامی و عبای ملایی و یا ریش بلند ترسناک حالا خودتان می دونید اگه می خواهین قاضی بشین باید ابزار کارتون رو خونه تون جا بزارین  

خنده دار اینست که این دانمارکی های ساده دل پخمه نمی دونن که در کشور بسیار اسلامی مثل ایران خودمون اصلا" زن جماعت نمی تونن به مسند قضاوت تکیه بزنن نمی دونم چون که زن هستن و ناقص عقل یا اینکه از پس مونده خاک مرد آفریده شده ان شاید هم از دنده چپش بیرون اومده تازه کم مونده که فقط در پارک زنانه قدم بزنه و اگه تونس و مردها هوایی براش گذاشتن نفس بکشه بعدش هم اگه تونست از نردبون رقابت بالا بره تو دانشگاه زنانه بره درس و کتاب زنانه بخونه و تو اداره زنانه کار کنه و بهتر که در خونه زن باشه و صداش در نیاد.

حالا چرا زن نباید قاضی بشه؟ اهان یادم اومد اخه زن دلش مثل حریر نازکه از شنیدن این همه لغز و لیچار دلش نمی ترکه اما طاقت تحمل دیدن وضع و حال مجرم را نداره و دل نازکه و احساساتی و نمی تونه قاضی بشه. خوبست که این قانون هارو مرد جماعت نوشته ان وگرنه اوناشون که متأهلن خوب می دونن که زن هاشون ده تا قاضی رو حریفن و البته اونا روی سر انگشت شون دور می چرخونن و بازی شون می دن

چه می دونم شایدم به این دلیل اقایون ایرونی نمی خوان زن پشت مسند قضاوت بنشیند و ناز شستش رو نشون بده.

تازه چراغ قرمز رو رد کرده بودم که چشمم به گنجشگ کوچکی افتاد که به پشت افتاده بود و دست و پا می زد. چند قدمی رد کردم و طاقت نیوردم.  دوباره برگشتم و گنجشگک را از روی آسفالت داغ برداشتم. دیدم پایش صدمه دیده. خودش هم نمی تونس بال بزنه گمونم از لانه اش غلت خورده و از بالای درخت تالابی سقوط کرده بود.  

کوچولو رو در کیسه خریدم سراندم و راهی شدم در این خیال که در خونه کمک اولیه به اش بدم

بیچاره هنوز دست و پا می زد. وارد جاده اصلی شدم و از کاری که انجام دادم غرق سرور بودم و بخودم می بالیدم که هنوز کاملا" غربی نشده ام و دلی در سینه دارم

تو همین اوج غرور و خیال بودم که با دوچرخه سنگین در سرازیری افتادم و سرعت گرفتم. بنده که از سرعت زهره ام آب می شود دست و پایم را گم کردم و عوض ترمز گرفتن پا روی دنده گذاشتم و با کله و بار سنگین کنار راه دوچرخه رو البته ولو شدم وگرنه می تونسم زیر ماشین های در حال عبور غلت بزنم چشمم به راننده اتوبوس در حال عبور افتاد که از تصادف من چشاش گشاد شده بود

تا خودم را جمع کنم و از جایم بلند شوم کمی طول کشید. زانویم بشدت زخمی و پاره شده بود فکر گنجشک بخت برگشته نبودم که به چه روزی افتاده چون پلاستیک خرید از گوشه فرمان دوچرخه اویزون بود در حال متوجه شدم یه خانم و یه آقا کنار جاده نگه داشتن و پیاده بطرف من می اومدن

مثل ترقه از جا جهیدم و شروع به جمع کردن وسایلم کردم چون می دونسم که کارم با اون بار و بندیل غیرقانونی بوده. گفتن شانس اورده ام خودم یا وسایلم طوریش نشده

لنگ لنگان خودم رو خونه رسوندم. بچه ها مشتاقانه منتظرم بودن و تا فهمیدن سقوط کرده ام سرزنش رو شروع کردن چرا تنهایی می رم خرید و اونا رو نمی برم و اصلا مجبورم این همه بار داشته باشم و وووووو دخترم شروع به خالی کردن پلاستیک کرد و یه دفعه جیغ بلندی زد که وای موش! موش!

گنجشگک رنگ موش رو هم داشت و تو دست دخترم و ته پلاستیک دست و پا می زد وقتی گرفتمش قلبش داشت از جا کنده می شد و گمونم مث من درد پایش رو فراموش کرده بود

قضیه رو که تعریف کردم دختر کوچکم گفت مثلا تو دکتری که اونوی اینجا اورده ای اگه راست می گی ببرش پیش دامپزشک که البته نگاه عاقل اندر سفیهی به او انداختم و ساکت شد

پرنده بخت برگشته کف دستم دراز به دراز غش کرد. آقای شوهر گفتن چند قطره آب تو حلقش بریزم داره از تشنگی هلاک می شه تو بالکن پای گلدون بردم و سرش را کنار بشقاب زیر گلدون گذاشتم تا بلکه قطره ای به منقارش بخوره فکر کنم. در لحظه که مشتم را شل کردم گنجشگک با تمام نیروش جستی زد و از دستم دورتر پرید و زیر گل های روی بلندی بالکن گم و گور شد تاکیتک طوطی بازرگان را به کار گرفته و خودش را به مردن زده بود.

دخترم خندید و گفت: این گنجشگ بیچاره چه بدشانسی اورده مامان به تورش خورده باید دست یه دانمارکی می افتاد تا کمک واقعی بگیره حالا خدا می دونه زیر پرچین شمشادها چی به سرش می اد و طعمه گربه پشمالوی همسایه می شه

تلاشم برای پیدا کردنش بیفایده بود بخودم گفتم راس می گه این بچه. آخه

گنجشگک اشین مشین

رو بام خونه ما نشین

بارون می اد خیس می شی

برف می اد گلوله می شی

می افتی تو حوض مشقکی   

مگه من از همون قوم ایرانی نیستم که می خوام انقلاب صادر کنم و دنیا رو از منجلاب نجات بدم در صورتیکه خودم از کشتی به گل نشستگانم... 

که نمی دونم شما چی فکر می کنین ولی من اون آدما نیسبه یکی کمک کنم و بعد پی اش را نگیرم به این امید که خیرش را در اون دنیا خواهم دید و چشم انتظار جویباری از بهشت باشم!!!!!!!نه نه اشتباه نکنین منظورم این نبود که چشمداشتی از طرف داشته باشم و بخوام تلافی بشه اما دلم می خواد ببینم به کی کمک می کنم و چه سود بطرف می رسه و البته بار مثبت کمک بنده چی خواهد بود

آخه شما به من حق بدین این روزها آدم چیزهایی می بینه و می شنوه که شاخ در می آره. بخودش می گه هر چه بگندد نمکش می زنن وای به روزی که بگندد نمک می گین نه... حالا توضیح می دم

همین اتحادیه دوستان گامبیایی! نمی دانم شما چیزی در باره شان شنیده این یا نه. اما دانمارکی های زیادی هستن که ماهیانه مبلغی پول نقد به حساب این اتحادیه و سازمان های دیگه می ریزن به این امید که پدر یا مادرناخوانده ای برای کودک افریقایی باشند اینجور که بویش می اد نه اون سال که صلیب سرخ ته کیسه اش را سوراخ کرده بود و مبالغی یواشکی زیر زمین می ریخت و نه این اتحادیه کذایی که از قرار سالهاست پول زبون بسته دانمارکی های ساده دل را هاپولی می کنه

بله تعجب نکنین تنها در کشور ما نیس که کیسه پول جا بجا می شه در کشورهای مسیحی هم دست کجی هست  با این تفاوت که وقتی گندش در بیاد جلوشون گرفته می شه و طرف هم تقاص پس می ده اینطوری نیست که جایی در سیستم پسرخاله یا دخترخاله داشته باشد که بخوان لاپوشی بکنن

خبرنگار سمجی بلند شده و رفته گامبیا. تعداد هزار و دویست تا از این بچه هارو پیدا کرده که در عرض این همه سال فقط یک ۱۲۰ کرونی از این اتحادیه شکمباره گرفته ان و باقیش معلوم نیس کجا رفته جالب اینه که رییس سازمان گفته که ما مشکل همکاری با رابط افریقایی مون داشته ایم و برای همین پول ها به دست بچه ها نرسیده. معلوم نیس که این پول ها در کجا نفله شده شما اگه نشونی پیدا کردین واسه من کامنت بزارین

یاد اونایی افتادم که احساساتی شده بودن و برای زلزله زده های بمی برنج و خشکبار فرستاده بودن چند تا از کامیون های ارسالی بین راه ربوده شده بود و محتوایش در بازار تاناکورا حراج رفته بود. جالب تر از همه این بود اونایی که کیسه ای برنج پنج تومان البته قیمت سابق خریده بودند در لابلای برنج اسکناس های درشتی پیدا کرده بودند که بیشتر از ده تومان هم بوده. مردم ما چقدر ساده دل هستن بخدا. پول هارو اینجوری خواسته بودن به دست نیازمندان برسونن و چه خوب هم رسیده بود البته از اون ورش. می بینین که هر خوبی رو تو دجله نمی اندازن چون گاهی مستقیم تو شکم کوسه و نهنگ می ره و قوی می شه و ماهی کوچولوهای بیشتری را می لمبونه

سال قبل که ایران بودم اقای ریشوی دفتر بدستی دیدم که از طرف کمیته امداد اومده بود تا مثلا برای خانواده های بی سرپرست پدر و مادرخوانده اسم نویسی کنه شکر خدا هیچی رو از غرب یاد نگرفته باشیم این یکی راه گدایی را راه افتاده ایم مادرم هم نه برداشت و نه گذاشت گفت من هم شهید داده ام برای این انقلاب و هم اینکه بچه هام به ما کمک می کنن با این حقوق چندغاز بازنشستگی که نمی شه کاری کرد شما گول این ساختمان مرمری را می خورین که دخترمون برامون درست کرده

البته حاج خانوم دو بار مکه و کربلا و سوریه رفته ان و دارن دوباره ساکشون رو می بندن و حاضرن درآمد ما رو تو جیب عرب ها بریزن تا اینکه به بچه یتیمی کمک بکنن به این می گن مذهبی دو آتیشه که خوب کاریش هم نمی شه کرد پول خودشون هست و صلاح مملکت خویش خسروان دانن

آهان همین بود که بنده گفتم اگه بخوام دست کسی رو بگیرم باید صاحب اون دست را بشناسم و بدونم چیکار با کمک من انجام می ده وگرنه این رو بدونین نمی ام به سازمان و کمیته و بنیادی کمک کنم که می دونم پشت پرده اش چه می گذره و ترجیحا می خوام اینجا باقی داستان رو درز بگیرم

اما خیلی بدست که عده ای بیایند راه را برای آنهایی که واقعا" احتیاج به کمک دارن سد بکنن کش رفتن از کسی که دستش خالی است و فریادش بیصداست آخر نامردی است حیف که هر جای دنیا پا می زاریم چشم مون به این متضادها می افته و رنج می کشیم چرا که خدای مهربون دنیا را در این تصادها زیبا و خواستنی خلق کرده.   

اول صبح دلم گرفته بود. مثل شبح سرگردان از پشت پنجره آویزان شده بودم و به همسایه مان نگاه می کردم که داشت با حوصله بسته های دانه و نان حاضری را تو لانه پرندگان می گذاشت. دیدم گلابی بزرگ سیمی تو خالی هم از بالای ساقه ها نصب کرد و تویش هم سیب گنده ای جا داد که گنجشگ ها بیان و نوک بزنن پیش خودم گفتم مثلا آخر بهاره و دونه که باید فراوون باشه. به این فکر کردم که تا حالا من به چند گنجشک و پرنده دونه داده ام سراغ بسته حاضری دانه ها رفتم تا از بین شاخه های کاج اویزونشون کنم

تو حال و هوای گنجشکای خوش شانس اون ور پنجره بودم که تلفن با صدای بلندی زنگ زد و زهره ام آب شد. نزدیکش ایستاده بودم خوب. گوشی رو زود برداشتم تا بچه از خواب نپره البته دیر شد. پسردایی ام از ایران تماس می گرفت آنقدر جا خوردم و خوشحال شدم که حد نداشت اونی که زنگ می زنه و حال کسی رو در خارج از وطن می پرسه نمی تونه درک کنه که حرکتش چقدر قشنگ و اثر بخشه. یه تلفن ساده ده دقیقه ای می تونه یاد یکی باندازه که هنوز کسایی هستن که بهش فکر می کنن و دوستش دارن. نویسنده شهیر دانمارکی کارن بلکسن در یکی از رمان هاش می نویسه که نامه ای که آدم در غربت دریافت می کنه می تونه ارزش زیادی داشته باشه. کسایی که فیلم افریقای من را دیده ان کارن بلکسن را بجا می آرن. در جایی از رمان زن محلی در حال مرگ است و از کارن می پرسه چه کاری می شه برای زن مریض کرد او هم میگه تازگی نامه ای از پادشاه وقت دانمارک گرفته اگه بتونه کمکش کنه و زن با خوشحال نامه را می گیرد و روی دست ها و چشم زن مریض می کشه و می گه نامه ای که از راه دور اومده می تونه روح خسته رو شفا بده

در هر حال اونایی که تو خارج فامیلی دوسی آشنایی دارن منتظر تماس اونا نباشن گاهی می شه با یک تماس ساده کوتاه دو خط نوشته یه ایمل و گاهی اس م اس دل غربت نشین را شاد کرد

دیروز در اخبار دانمارک شنیدم که دولت تصمیم گرفته قانون پیشنهادی جدید مجازات نوجوان ۱۴ تا ۱۶ ساله را تصویب کنه مضمونش اینه که اگر افراد در این سن مرتکب خلافی بشن که حتما باید مجازات بشن زندان آنها به تعطیلات اخر هفته منتقل می شه و روزهای دیگه می تونن مدرسه برن و خونه شون برگردن. با داشتن دست بند زنگ دار هم می توان آنها را کنترل کرد

وزیر دادگستری دانمارک که خانم تشریف دارن گفتن البته چیزی برای نوجوان بدتر از محرومیت شرکت در جشن و پایکوبی اخر هفته دوستان و انجام تکالیف مدرسه در روزهای معمولی نخواهد بود

پیش خودم گفتم اینا عجب پخمه ان اگه می خوان کارخونه ادم سازی شون درست کار کنه باید بیان ایران و دوره ببینن چطوری نوجوان ما در زندان بزرگسالان اسیر می شه و هزار و یک خطر تهدیدش می کنه تازه منتظرن به سن قانونی برسه تا مثل درخت توت تکونشون بدن تا  بریزن رو زمین و له شن.

اینم یه عکس خوشگل از پردریایی که پروانه شکار می کنه

آخه تو این خراب شده وقتی بچه ای مشکلی در خانواده اش داره می فرستنش پیش خانواده ای که مثلا از خانواده خودش بهتره.

چند سال پیش در کپنهاک مردی فلسطینی زن خودش را بخاطر حسادت به قتل رساند

باورش ممکن نیس ولی غیرتی شده بود

شهرداری دختر مردک را پیش خانواده دانمارکی گذاشت و ماهیانه حقوقی در حساب شان ریخت تا از دختر مواظبت کنن

این هم دو نمونه پیراهن تابستانی هات برای خانم ها. اقایون دست به جیب در کیسه رو شل کنین

حالا دایی و مادربزرگ فهمیده ان که دانمارکی خوک صفت در این مدت دخترک را با ترس و ارعاب مورد تجاوز قرار می داده

به نظر شما عیب کار از کجاس از اینکه ما هنوز هم بلد نیسیم با زبان تمدن حرف بزنیم و بچه بی گناه مان را بی سرپرست می گذاریم تا چنین بلایی سرش بیاید در حالیکه خود فلسطینی ها سالهاس سرگردان و بی سرپرست مانده ان

حالا شما بگین آدم این چیزهارو بشنوه می تونه اروم بگیره و خودشو به الکی خوش بودن بزنه

می دونین خوبیش اینه که اینجا چیزی پنهان نمی شه و زیر قالی خاکروبه و کثافت نمی ریزن تا یکی تصادفی رو بکنه اومده ان تو تلویزیون دو تا وزیر با هم بحث می کنن چی شده و کجای کار اشتباه کرده ایم و چطوری می تونیم جلو این فاجعه هارو بگیریم

اینم نتیجه ازادی جنسی بیش از اندازه اس که باعث بوجود اومدن انحرافات جنسی قبیح می شه دیروز یک خبرنگار مشت مرد ۵۱ ساله ای را باز کرده. او به اسم دختر ۱۳ ساله ای با تو چت کرده. مردک با او قرار گذاشته و می خواسته نعلش رو بزنه خبرنگار برایش تله گذاشته بود فعلا که مجبور شده ان سایتی را فیلتر بکنن که مخصوص چت بچه ها با هس

راستش بازم حالم بد شد و نمی تونم بنویسم تا بعد  

یواش یواش دارم ساک سفر می بندم که بیام ایران. ماتم گرفته ام که چی بگیرم و چطوری کادو بگیرم. دیگه مثل سابق نیس که هر شب خواب ایرانم را ببینم شده یه شب در میان یا دو شب در خط اما باز هم دلم گرفته و باز نمی شه که نمی شه.

آخه اینجا از بس که خلوته. هیچ اتفاقی نمی افته. در اداره اعصاب خردی نیس. کسی تورو نمی گرده جیبات را بیرون نمی ریزه بدو بدو با خشم و عتاب نمی اد تشر بزنه که روسری ات را بکش چلو موت را بده عقب و نمید ونم چرا ارایش کردی چرا شلوارک پوشیدی قربونش برم امروز کم مونده بود یکی ماشینو بکوبه به دیوار از بس که ششدانگ حواسش گیر تاب دخترخانم هلونما بود

می گم فکرشو بکنین اگه این گروه نهی از منکر اینجاها بودن چقدر سرشون شلوغ می شه

اره داشتم همینطوری با دوچرخه نو یی که هدیه تولدم بوده خیابابونارو دور می زدم هوا صاف شد و افتاب بیرون اومد. تازه فهمیده کیف پولم رو جا گذاشته و دوباره برگشتم خونه

نه که کسی بگه بالای چشت ابروست اما من همینطوری دلم گرفته و حوصله هیچ چی رو ندارم

هنرپیشه های زن که در عروسی خانواده ملکه دانمارک دعوت داشتند. این هم مادر و پدر عروس داماد لازم به معرفی نیس البته ملکه مهربانترین زن دانمارک

 

•  

  • Galleri: Joachim og Marمارگریت دوم ملکه دانمارک و شوهر فرانسوی اش پرنس هنریکاین جا هم دو تا پسر آقا داماد از ازدواج اولش در
• 

  Se galleriet med det lykkelige par

• 
•  این هم عکسی از ماریا و فردریک ولبعهد پرنس اول دانمارک که در حال حاضر دو تا پسر دارند..